Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Το χρέος

Τα τελευταία χρόνια του σχολείου, όπως ήταν φυσικό, η συμπεριφορά μας άλλαζε.

Μεγαλώναμε.

Η μπάλα και τα σούρτα-φέρτα στις αλάνες και στα οικόπεδα με τα μισογκρεμισμένα σπίτια της οδού Φερρών, αντικαταστάθηκαν με βόλτες στη πλατεία Βικτωρίας, κουβέντα για το τί θα κάνουμε «μετά», καμιά μπουρδελότσαρκα(!) και συζητήσεις γύρω από τις υπαρκτές (αλλά και ανύπαρκτες!) κατακτήσεις μας στο τελευταίο καμάκι του σκασιαρχείου (άλλως «κοπάνας») , στο τελευταίο πάρτυ κλπ. κλπ., ή κανένα «σινεμά» στη «ΡΙΝΤΑ», τη «ΛΟΥΖΙΤΑΝΙΑ» και τόσους άλλους κινηματογράφους της περιοχής.

 

Οι οικονομικές δυνατότητες των περισσότερων πενιχρές έως μηδενικές. Το χαρτζιλίκι, μετρημένο, εξαιρουμένων κάποιων που οι γονείς τους είχαν μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια.

Συνήθης κατάληξη, το σουβλατζίδικο της γειτονιάς (υπήρχε ένα θυμάμαι στην Αριστοτέλους λίγο μετά τη δεξιά γωνία της συμβολής της με τη Χέυδεν).

Ο ΧΧ συμμαθητής μας, μονίμως χωρίς «φράγκο». Η απόκτηση του χαρτζιλικιού του έπρεπε να συνοδεύεται από υποχωρήσεις προσωπικού επιπέδου όπως το κούρεμα των μαλλιών του σε «κόσμιο» μήκος, καλή συμπεριφορά ή καλοί βαθμοί στον έλεγχο κλπ.

Έλα όμως που τα «έξοδα» έτρεχαν! Άντε και τη μία τον δανείζαμε να φάει σουβλάκι, άντε το κάναμε και τη δεύτερη, άντε και τη τρίτη, μετά? Τα χρήματα δεν έφθαναν ούτε και για μάς.

Ήταν τότε, που για να μη στερηθεί τη παρέα, καθόταν μαζί μας και αφού περήφανα αρνιόταν να παραγγείλει οτιδήποτε, έπαιρνε ψωμί από το τραπέζι και το πότιζε με εκείνον τον πανάθλιο χυμό-λεμόνι που συσκευαζόταν στα πλαστικά κίτρινα μπουκάλια (ο θεός να το κάνει λεμόνι!) και το έτρωγε συνοδευόμενο από τη μουστάρδα που υπήρχε πάνω στο τραπέζι!

Το παιδί δεν στερείτο το φαγητό, από αυτό είχε σπίτι και μάλιστα άφθονο, τη χαρά της παρέας και της κοινωνικότητας του γεύματος στερείτο.

Αποφοιτήσαμε από το σχολείο , με «χρέος» από τα «δανεικά» που του είχα δώσει, προφανώς και «αγύριστα».

Μετά την επιτυχία μας στις εισαγωγικές, το χρέος αποσβέσθη και επισήμως.

Ακόμη έχει να το λέει! Ξεχνιούνται αυτά άραγε?

Γ.Τ

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel