Για την εξασφάλιση κορυφαίας εμπειρίας πλοήγησης, το website χρησιμοποιεί cookies. 
Η πλοήγησή σας στις ιστοσελίδες μας δηλώνει ότι αποδέχεστε τη χρήση των cookies. 
Μπορείτε να απενεργοποιήσετε τη χρήση των cookies αλλάζοντας τις σχετικές ρυθμίσεις στον browser σας.

ka8igites

mauhtes

2ο Ελεύθερο ...για το desktop σας!

1600Χ1200 / 1920Χ1080 / 1366X788
Κατεβάστε στην επιθυμητή ανάλυση και αφού ανοίξετε την εικόνα, με δεξί κλικ την ορίζετετε ως desktop.

 

Ο Λαγουδάτος!

Μόνο σαν τίτλος παραμυθιού θα μπορούσε να θεωρηθεί!
Ποιός δέν τον θυμάται?
Τεράστιος, με περίεργη άρθρωση (μπέρδευε τα χείλια με τη γλώσσα του....?) ο περίφημος "ΜΠΟΥΛ-ΜΠΟΥΛ".


Ενα πρέπει να του αναγνωρίσει κανείς.Οτι είχε όραμα! Μέσα στη μιζέρια της εποχής και της απροθυμίας πολλών καθηγητών να μας δώσουν πραγματικά σωστή διδασκαλία, αυτός κάθησε, δούλεψε , τακτοποίησε και οργάνωσε το χημείο στο υπόγειο, που ήταν γεμάτο όργανα και κάθε λογής κατασκευές εποπτικής διδασκαλίας , πράγματα με τα οποία το κράτος είχε φροντίσει (και φυσικά όχι δωρεάν) να εξοπλίσει και το δικό μας και άλλα σχολεία, τα οποία όμως, όπως και σήμερα, τις περισσότερες φορές σαπίζουν σε υπόγεια αχρησιμοποίητα.
Ο Μπούλ-Μπούλ όμως το τόλμησε! Με ό,τι μέσα είχε, ψευτοοργάνωσε το "χημείο" στο υγρό υπόγειο, έβαλε καρέκλες και επεδόθη στις πρώτες προσπάθειες παροχής εποπτικής διδασκαλίας που πραγματικά σε έκανε να απορροφάς τη γνώση γρηγορότερα.
Ελα όμως που τη πρώτη φορά που μας πήγε εκεί , ατύχησε! Σάμπως είχε ασχοληθεί και πολλές φορές με πειράματα?
Πάνω στο πείραμα της επιδράσεως του οξέως στη βάση (το θυμάστε εκείνο το "οξύ + Βάση = άλας + ύδωρ" ?), κάπου δέν υπολόγισε σωστά τη ποσότητα των χημικών αλλά και την δραστικότητά τους, με αποτέλεσμα νε ξεχυλίσει ο δοκιμαστικός σωλήνας και να του κάψει το υγρό τα δάκτυλα!
"Κάηκαααα" ! ήταν η κραυγή που βγήκε από το στόμα του συνοδευόμενη από μία αστεία για εμάς και την "τραγικότητα" της στιγμής γκριμάτσα. Σιγή και αμηχανία έπεσε στην αίθουσα και μάλλον σήμανε το τέλος των πειραμάτων. Από τότε δέν ξανακατεβήκαμε στο υπόγειο, αυτός όμως μας έφερνε όργανα και συσκευές στην τάξη (ακίνδυνα όμως πλέον) για να βοηθήσει το μάθημα.
Εμένα με κοίταζε περίεργα, αφού σε κάποια μαθήματα της φυσικής, παρά το γεγονός ότι δέν ήμουν και καλός μαθητής, τουλάχιστον για εκείνον, κατασκεύαζα από τη προηγούμενη μέρα διάφορες συσκευές που είχαν σχέση με το μάθημα και του τις πήγαινα, αφού αυτό μου άρεσε. Πότε ηλεκτρομαγνήτες, πότε την camera obscura (την φωτογραφική μηχανή-κουτί με το ρυζόχαρτο στη μία πλευρά, τη μικρή τρύπα για το είδωλο στην απέναντι και το μαύρο ύφασμα για την καλύτερη παρατήρηση του ειδώλου - γάζωνε η μητέρα μου!).
 Κάποτε στο μάθημα για τους φακούς, του πήγα ένα τηλεσκόπιο που τον εντυπωσίασε.
"Και που το βρήκες αυτό Τ.....?" με ρώτησε.
"Μου το χάρισε ένας θείος μου" απάντησα (όντως έτσι ήταν).
"Και τί είναι ο θείος σου μπανιστηρτζής?" απάντησε γελώντας κοροιδευτικά.
 Είναι γεγονός ότι αισθάνθηκα τόσο άσχημα και για τον χαρακτηρισμό του θείου μου αλλά και για την αντιμετώπιση της όποιας προσφοράς και του ενδιαφέροντός μου, που από τότε δέν έφερα ποτέ ξανά τίποτε.
 Ισως να αισθάνθηκε ότι τον αμφισβητούσα, ίσως δέν είχε την ικανότητα να προχωρήσει πέρα από το σημείο που είχε φθάσει , να ικανοποιηθεί και να εισπράξει το αποτέλεσμα των κόπων του.

Δεν θα το μάθουμε μάλλον ποτέ! 

Γ.Τ.   

Ο Σύλλογος, με 2 λόγια...

Η εφημερίδα των συμμαθητών

Οι Συμμαθητές γράφουν...

anamniseis

To ανακαινισμένο σχολείο
2o ΓΕΛ Αθηνών -
"Θεόδωρος Αγγελόπουλος"

2ogel